door sandyseifert

Mijn gevoelens voor jou groeien uit tot extreem grote proporties.
Een voor een tel ik de passen die ik zet op weg naar de eeuwigheid. De wind vangt mijn haren en danst met ze, En terwijl mijn haar zich laat verleiden door een luchtige salsa denk ik aan jou. Plassen op straat vormen spiegels. Ze projecteren het gezicht van de hemel, en geven me het gevoel dat ik op wolken loop. De liefde druipt als stroop uit mijn hart en bekleedt zo mijn gehele lichaam. Het kleeft aan mij als een ziekte. Met mijn naakte lichaam tegen het jouwe voel ik me niet langer kwetsbaar, maar geniet ik van onze ademhaling die een gelijk ritme wordt. Een samenspel van twee blinde geliefden. Ik kerf jouw naam in alle bomen, en ik schilder je ogen op ieders gezicht. Met een of twee benen van de grond, het maakt geen verschil, de realiteit is verdwenen. Ik adem lange zinnen vol lieve woorden die de ruimte vullen. Ze kleuren de muren pastelroze.

Alle passanten keken naar haar. Ze paradeerde vrouwelijk over de volle trottoirs.
Ze straalde rijkdom uit, en onvoorstelbaar veel klasse. Ze heeft een appartement,
een appartement met smaakvolle mintgroene muren die kleurden bij het crèmewitte meubilair.De gordijnen waren zelfs beïnvloed door deze strikte vorm van gedetailleerde binnenhuisarchitectuur. Er hing een sterke zoete geur binnen de deuren van dit kleine paleis. Een echte kenner zou weten dat het geurde naar de dure parfums die op haar kaptafel stonden. Als een primitieve beschaving stonden de flessen gerangschikt op soort en maat op hun persoonlijke, voor hun bestemde plekje. de een nog mooier dan de ander. Fascinerend hoe het gekleurde glas de muren kleurde.

De boeken op de planken in haar woonkamer stonden allemaal door elkaar. Iets wat me bezig hield. het was een enorme bron van chaos in dit gestructureerde bestaan. Toch leek zij zich er niet aan te storen. Haar badkamer was zeegroen. De handdoeken die daar lagen idem dito. en dit gold ook voor de zeepjes, het douchegordijn en de badmat. Zelfs het badschuim dat ze gebruikte week niet af van de kleurcode. Een idealiste, een perfectioniste. Maar waarom dan toch die boeken. Ze geniet van Mozart en Chopin. Het doet iets met me als ik zie hoe ze zich laat vervoeren door de muziek. Ze gaat er in op, en zwiert door de kamer. Haar lichaam, voorzien van perfecte vormen zo kwetsbaar zo sober. Zij is extreme perfectie.

“De deur gaat open. Er komt een man met groen haar binnen. Hij draagt een gouden broek en kijk tevreden rond. Op hetzelfde moment komen er paarse konijnen uit het toilet, en is de bodem niet langer bedekt met prachtig eikenhout maar met dons, en terwijl de man zilveren duiven binnenlaat veranderen de schaduwen op de muur in zwarte vlinders”

Met grote ogen keek de jongen zijn vader aan en smeekte hem verder te vertellen. Hij wilde weten hoe het af zou lopen met de man met het groene haar. Zijn vader lachte en kuste zijn kleine held op zijn voorhoofd. “morgen weer” zei hij. En hij liep de kamer uit.

Op het moment dat de deur sloot klom de jongen uit zijn bed. Hij haalde een rode driewieler met glimmende velgen onder zijn bed vandaan. Hij aaide het stuur en zette het apparaat vervolgens in de vensterbank. Hij ging zelfverzekerd op de driewieler zitten en reed zonder pardon het open raam uit. De jongen reed door de lucht, langs sterren en over wolken. Hij stopte even bij de maan om er een hap uit te nemen. Natuurlijk was hij de enige die wist dat de maan uit karamel bestond. Hij was de koning, en de held in deze extreme fantasie.

s.seifert 2006

Advertenties