Mijn opa had geen navel meer

door sandyseifert

Mijn opa had geen navel meer. Zijn buik was groot en zacht en  als hij in het water dreef was het een grote roze bal zonder ventieltje. Ik vroeg opa niet naar zijn navel want het ontbreken van opa’s navel deed namelijk niet af aan wie hij was. Superman had ook geen navel. Ik weet het zeker. Mijn opa had wel een hond, zij was mijn trouwe ros. Heel dik was ze, want we gaven haar brood met melk en suiker. Opa en ik gingen vaak met Juno op avontuur. We trokken door velden vertelde hij me welke planten we allemaal zagen. Van opa mocht ik alles, ik mocht in zijn stoel en ik mocht zelfs de afstandsbediening , want we hielden toch van hetzelfde op tv. Beestjes kijken deden we, of hoempapoempamuziek. Daar droegen ze van die mooie kleren terwijl ze in een berglandschap stonden te zingen. Voetbal moest ook op zijn tijd, maar dan maakte ik gewoon een ritje op Juno. Opa’s schuur rook naar hout en lijm en stond soms vol met stoelen, soms met schaatsen en soms met emmers vol vis en in de zomer knikkerde ik er met pissebedden. Ik weet niet meer goed waarover we spraken, misschien spraken we amper, toch kun je ook met weinig verhalen iets bijzonders hebben.

s.seifert 2010

Advertenties